Dokładność pomiaru spada też dla próbek z okresów nasycenia metody datowania radiowęglowego (ang. radiocarbon plateau), w których stężenie izotopu w atmosferze ulegało zmianom w tempie podobnym do zaniku w materiale wyniku rozpadu. W związku z tym zależność pomiędzy latami radiowęglowymi i chronologią bezwzględną (latami) – czyli tzw. krzywa kalibracji – przestaje być liniowa w tych obszarach czasowych i nasyca się (spłaszcza). Efekt taki miał miejsce m.in. 10–11 tys. lat temu, podczas młodszego dryasu.
Kalibracja thumb|300px|Krzywa kalibracji datowania radiowęglowego. Źródło danych: Stuiver et al. 1998. Wiek próbki obliczony na podstawie rozkładu izotopu promieniotwórczego nie jest dokładny, ponieważ zawartość atmosferycznego nie była stała, lecz zmieniała się w wyniku zmian aktywności słonecznej. Potencjalnie koncentracje zwiększają odległe zjawiska astrofizyczne, takie jak wybuchy supernowych czy rozbłyski gamma. Stosunek izotopów węgla zmienia się też w wyniku uwolnienia do atmosfery węgla z naturalnych starych źródeł na Ziemi, np. z osadów oceanicznych i bagiennych, erozji , wybuchów wulkanów itp. Na niektóre procesy uwalniania ma wpływ klimat, a niektóre procesy związane z uwalnianiem wpływają na klimat.