Jej wartość określono na 1 i 1/2 talara lewkowego (løvedaler).
Pierwszy w dziejach system walutowy Danii oparty na koronie przedstawiał się następująco (zawartość srebra podano w gramach):
Moneta 1 talar 1/2 korony 1/4 korony 1/8 korony 1/16 korony Szyling Szóstak Witen Srebro 1 korona 1 i 1/2 2 4 8 16 128 256 384 32,5 talar 1 i 1/3 2 i 2/3 5 i 1/3 10 i 1/3 85 i 1/3 170 i 2/3 256 22,75 1/2 korony 2 4 8 64 128 192 16,25 1/4 korony 2 4 32 64 96 8,12 1/8 korony 2 16 32 48 4,06 1/16 korony 8 16 24 2,03 szyling 2 3 0,25 szóstak 1 i 1/2 0,13 witen 0,08
W 1619 system został zmieniony. Talara lewkowego zastąpił większy od niego rigsdaler in specie, który zawierał 25,88 grama srebra. Sam talar lewkowy pod nazwą sleddaler stał się jednostką obrachunkową równą 4 marki. Korony złota i srebrna zachowały zawartość kruszcu (miały wartość 1 i 1/2 rigsdalera in specie), ale zamiast monet 1/8 i 1/16 korony wybito 1/12, 1/24, 1/48 i 1/96 korony. Moneta o nominale 1/96 korony zwana była kronskilling (co można przetłumaczyć jako szyling koronowy) i była nieco większa od będącego wciąż w obiegu starego szylinga zwanego dalerskilling, stanowiącego 1/128 korony. Także wciąż wybijano blaferty i witeny.