Mora (łac.) – jest najmniejszą jednostką prozodyczną używaną w metryce i fonologii, będąca nosicielem cech prozodycznych. Odpowiada długości brzmienia jednej krótkiej głoski, i tym samym w niektórych językach określa „wagę” sylaby (która decyduje o synchronizacji czasowej i akcentowaniu). Podobnie jak wiele innych pojęć lingwistycznych, dokładna definicja mory jest dyskusyjna.
Pojęcie to (oznaczające dosłownie „odstęp czasu”) pochodzi z łaciny, gdzie było używane jako odpowiednik greckiego słowa chronos (czas) w kontekście metrycznym. W starożytnej metryce iloczasowej pojedyncza mora oznacza czas trwania samogłoski krótkiej. Samogłoska (lub sylaba) długa zajmuje dwie mory.
O sylabie zawierającej jedną morę mówi się jednomorowa, o zawierającej dwie – dwumorowa.
Ogólnie, mory formowane są w następujący sposób: Nagłos sylaby (jej pierwsze spółgłoski) nie są liczone jako mory. Jądro sylaby reprezentuje jedną morę w przypadku krótkiej samogłoski, lub dwie mory w przypadku długiej samogłoski lub dyftongu. Spółgłoski służące jako jądro sylaby także reprezentują jedną morę, jeśli są krótkie, lub dwie, gdy są długie.