Kapliczka św. Walentego w Łodzi – nieistniejąca dziś, modrzewiowa kapliczka pw. św. Walentego z I poł. XVIII w., znajdująca się w lesie łagiewnickim w Łodzi (przy ulicy Okólnej). Posiadała ona podziemia i służyła m.in. jako kaplica cmentarna (sam cmentarz znajdował się obok).
Budowa i funkcjonowanie Kapliczka została wzniesiona w 1729 r. na planie prostokąta, z drewna pochodzącego z pierwszego kościoła w Łagiewnikach. Znajdowała się na niewielkim wzniesieniu, nieco na południe od klasztoru Franciszkanów. Ówczesny przełożony klasztoru franciszkanów, o. Antoni Trevani, tak podsumował wydatki związane z budową: Cieśli wypłacono 270 zł, za ołtarz 76 zł, za obrazy 19 zł. Razem za wszystkie prace związane wtedy z budową kaplic wypłacono 485 zł i 6 gr.
Opiekę nad kapliczką sprawowali przełożeni miejscowego klasztoru. W 1751 r. wyremontowano ją wraz z barokową wieżyczką i otoczono drewnianym parkanem. Na przełomie XVIII/XIX w., podczas kolejnych remontów, nakryto kapliczkę blachą i dostawiono niewielkie prezbiterium.
To właśnie w kaplicy św. Walentego bł. o. Rafał Chyliński odmawiał modlitwy nad chorymi, przybywającymi z pielgrzymką do Łagiewnik w nadziei na odzyskanie zdrowia.