Tradycyjne japońskie poglądy na lotnictwo myśliwskie preferowały lekkie i zwrotne samoloty, nie zawsze silnie uzbrojone i szybkie. Ilustracją takiego podejścia był Ki-43-I-Hei, z obciążeniem 92,6 kg/m². Wcześniejsze myśliwce Ki-27 miały ten parametr jeszcze niższy.
Aby przekonać dowództwo do swojej konstrukcji, zakłady Kawasaki zaaranżowały porównanie pomiędzy dwoma prototypami K-61, Ki-43-I, przedprodukcyjnym egzemplarzem Ki-44-I, ŁaGG-3 (rosyjski pilot uciekł na nim do Mandżurii), Bf-109E-3 oraz zdobycznym P-40E Warhawk. Myśliwiec japoński okazał się najszybszym, zwrotnością ustępując jedynie lokalnej konkurencji Ki-43.
Ki-61 był ostatnim myśliwcem napędzanym silnikiem DB-601 (lub jego kopią), w międzyczasie pojawiły się też mocniejsze jednostki napędowe. W momencie oblotu Ki-61 (grudzień 1941), co nastąpiło trzy lata po Bf-109E i rok po Macchi C.202, silnik był już przestarzały w porównaniu do nowych rzędowych (moce rzędu 1500 KM) i gwiazdowych (2000 KM) jednostek napędowych zbliżających się do stadium produkcyjnego. Wkrótce do linii weszły napędzane nimi konstrukcje, taki jak Republic P-47. Co więcej wysilony Ho-40 okazał się podatny na awarie.