Vincenzo Gioberti (ur. 5 kwietnia 1801 w Turynie, zm. 26 października 1852 w Paryżu) – kapłan katolicki, włoski filozof, teolog i polityk.
Życiorys Ukończył studia teologiczne i został wyświęcony na księdza w 1825. Pracował na Uniwersytecie Turyńskim, gdzie wykładał teologię.
W latach 1831–1833 był nadwornym kapelanem króla Sardynii Karola Alberta. Został nagle aresztowany za swoje liberalne poglądy i skazany na wygnanie. Wyjechał do Paryża, gdzie Victor Cousin zaoferował mu stanowisko nauczyciela. Odmówił jego przyjęcia i wyjechał do Brukseli, gdzie był nauczicielem w prywatnym instytucie (1834–1843). Zdobył wtedy rozgłos jako filozof i pisarz polityczny, dzięki któremu powrócił w sławie do Włoch, witany także przez papieża Piusa IX. Został ministrem (1848), a później premierem (1849) Królestwa Sardynii. Po kilku miesiącach został wysłany jako ambasador Wiktora Emanuela II do Paryża. Wkrótce zrezygnował z tego stanowiska, zdystansował się od polityki rządu i do śmierci wiódł prywatne życie.