Ponadto biernik występuje także po niektórych przyimkach: wymagających stale biernika, np. przez (przez rzekę, przez całą noc, przez pomyłkę); łączących się z biernikiem dla wskazania ruchu w określonym kierunku w odróżnieniu od położenia, np. na, pod, nad, w itd. (odłożyć na półkę wobec leżeć na półce; wejść w las wobec być w lesie).
Niektóre wyrazy w bierniku mogą też pełnić funkcję okolicznika, nawet gdy nie są poprzedzone przyimkiem (np. nie spać całą noc).
Formy fleksyjne biernika w języku polskim Deklinacja rzeczownikowa Rzeczowniki mogą mieć formę biernika odrębną od wszelkich innych przypadków, formę równą dopełniaczowi lub równą mianownikowi, co uzależnione jest od ich przynależności do jednego z pięciu rodzajów oraz od ich zakończenia.
Rzeczowniki żeńskie, zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -a oraz -i, a także rzeczowniki męskie, przyjmujące formę odmiany żeńskiej samogłoskowej, w bierniku liczby pojedynczej przyjmują końcówkę -ę (maskę, żmiję, gospodynię, poetę). Wyjątek stanowią rzeczowniki pani – B. panią oraz królowa – B. królową. Część rzeczowników przyjmuje w bierniku formę równą dopełniaczowi.