Jego pierwszy rząd ustąpił na skutek sporów dotyczących podatków, drugi gabinet zakończył działalność wobec niemożności rozwiązania problemu cen produktów rolnych. Był również wicepremierem (od września 1964 do maja 1966, od września 1972 do czerwca 1975 i od września 1976 do maja 1977), a także ministrem bez teki w biurze premiera (od września 1976 do maja 1977).
W latach 1966–1979 sprawował mandat deputowanego do Eduskunty. W międzyczasie pogarszały się relacje Ahtiego Karjalainena w prezydentem, który zaczął traktować go jak swojego konkurenta. Polityk pełnił też różne funkcje w Banka Finlandii. Od 1958 był członkiem rady wykonawczej, a od 1979 wiceprezesem. W 1981 ubiegał się o partyjną nominację na wybory prezydenckie w 1982, przegrywając jednak z Johannesem Virolainenem. W 1982 powołano go na prezesa fińskiego banku centralnego. Utracił jednak to stanowisko już w 1983 – według doniesień mediów na skutek swoich problemów związanych z nadużywaniem alkoholu.
W 1989 opublikował swoje wspomnienia, wywołując pewne kontrowersje przedstawionym opisem relacji fińsko-radzieckich na wysokim szczeblu.
Przypisy
Kategoria:Premierzy Finlandii Kategoria:Wicepremierzy Finlandii Kategoria:Fińscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Fińscy ministrowie finansów Kategoria:Fińscy parlamentarzyści Kategoria:Politycy Partii Centrum (Finlandia) Kategoria:Urodzeni w 1923 Kategoria:Zmarli w 1990