Esencjalizm w filozofii Definicja esencji w filozofii jest zbliżona do definicji idei (gr. τό εἶδος, ἥ ἰδέα) w klasycznej filozofii greckiej. Wiele definicji esencji ma swoje korzenie w hylemorfizmie – starogreckim rozumieniu powstania bytów. W myśl tej filozofii, forma i istnienie mogą być rozumiane przez analogię do produktów rzemieślnika. Rzemieślnik (gr. δημιοργός – demiurgos) używa drewna (gr. ἡ ὕλη – hyle) by nadać mu określoną formę (gr. ἡ μορφή – morfe) według planu w jego myślach. Według Platona byty wszechświata powstały dzięki pracy demiurga, który nadał im kształt z chaosu (gr. τό χάος). Pojęcia ὕλη i μορφή zostały użyte w tym sensie po raz pierwszy przez Arystotelesa. Jego zdaniem, wszystkie byty składają się z dwóch podstawowych składowych: materii oraz kształtującej materię idei. To właśnie idea nadaje bytom tożsamość. Platon był esencjonalistą, ponieważ wierzył w istnienie idealnych form, których nieudolną kopią są byty materialne.
Esencjalizm w etyce W etyce pozycja esencjalistyczna oznacza pogląd, że pewne działania są złe w sensie absolutnym. Esencjonalizm uważa, że np.