Zofia Maria Libiszowska z domu Gołuchowska (ur. 18 lutego 1918 w Krakowie, zm. 6 marca 2000 w Łodzi) – polska historyk, profesor Uniwersytetu Łódzkiego.
Życiorys Była córką Wojciecha Agenora Gołuchowskiego (wojewody lwowskiego, senatora II RP) i Zofii z Baworowskich, wnuczką Agenora Gołuchowskiego, galicyjskiego polityka konserwatywnego, ministra spraw zagranicznych Austro-Węgier.
Od 1936 studiowała historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie jej mistrzem był Ludwik Kolankowski. W 1940 znalazła się w Warszawie, gdzie podjęła pracę w Bibliotece Ordynacji Zamoyskiej. Kontynuowała też studia historyczne na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim, w lipcu 1942 złożyła egzamin dyplomowy i obroniła pracę magisterską pt. Tomasz Zamoyski, wojewoda kijowski (1619–1629). W czerwcu 1943 poślubiła Stefana Libiszowskiego i przeniosła się do Opoczna, gdzie przebywała do końca okupacji. Od maja 1945 związana z Uniwersytetem Łódzkim, początkowo jako młodszy asystent w Katedrze Historii Polski kierowanej przez Kolankowskiego. W 1950 obroniła przygotowaną pod kierunkiem Józefa Dutkiewicza rozprawę doktorską poświęconą Ludwice Marii Gonzadze. W 1956 habilitowała się i otrzymała stanowisko docenta, w 1973 została profesorem UŁ, w 1980 uzyskała profesurę zwyczajną. Była m.in.