Polska Partia Socjalistyczna zaboru pruskiego () – partia robotnicza, która powstała z połączenia polskich organizacji socjalistycznych działających w Niemczech. Została założona w 1893 jako odrębna organizacja partyjna, jednak do 1913 była powiązana finansowo oraz w kwestiach wyborczych z Socjaldemokratyczną Partią Niemiec (SPD).
Współpracowała z Polską Partią Socjalistyczną, Związkiem Zagranicznym Socjalistów Polskich i Polską Partią Socjalno-Demokratyczną Galicji i Śląska Cieszyńskiego (PPSD). Dążyła do powstania niepodległego państwa polskiego o ustroju demokratycznym. W 1919 weszła w skład Polskiej Partii Socjalistycznej.
Historia Partia została założona 10 września 1893 na zjeździe w Berlinie (I Zjazd). W zjeździe uczestniczyli przedstawiciele: Berlina, Poznania, Krotoszyna, Gniezna, Zabrza, Królewskiej Huty, Wrocławia, Bremy, Ostrowa, Hamburga, Wilhelmsburga i Rixdorfu. Za jednostkę organizacyjną uznawano wiece, które wybierały mężów zaufania. Tam, gdzie było to niemożliwe, zarząd partii mianował mężów zaufania. Partią miał kierować zarząd wyłaniany przez doroczny zjazd delegatów.