Tymczasem przyciągnął sam Karol Gustaw z główna siłą i armatami i naówczas zmieniła się postać boju. Inne Czarnieckiego pułki, niekarne i nie wyćwiczone, nie umiały stanąć na czas w ordynku; niektóre koni nie miały pod ręką, inne, po dalszych wsiach leżące, wbrew rozkazom, aby ciągle były w pogotowiu, zażywały wczasu po chatach. Na owe gdy nieprzyjaciel natarł niespodzianie, wnet poszły w rozsypkę i ku Wieprzowi umykać poczęły. Więc pan Czarniecki kazał trąbić na odwrót, aby tamtych pułków, które pierwsze uderzyły, nie wygubić. Jedni poszli tedy za Wieprz, inni do Końskowoli, zostawiając pole i sławę zwycięstwa Karolowi, gdyż tych zwłaszcza, którzy za Wieprz uchodzili, długo ścigały chorągwie Zbrożka i Kalińskiego, przy Szwedach jeszcze zostające.
Przypisy
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.
Paweł Skworoda: Warka - Gniezno 1656, Bellona - Dom Wydawniczy Bellona 2004, . Jan Wimmer: Wojna Polsko-Szwedzka 1655-1660, Warszawa, 1973.
Kategoria:Bitwy w 1656 Kategoria:Bitwy potopu szwedzkiego Kategoria:Bitwy w historii Szwecji Bitwa pod Gołębiem