21 lutego Naczelne Dowództwo WP nakazało przegrupować 2 AWP w rejon Piły, Krzyża i Czarnkowa z zamiarem przeciwdziałania ewentualnemu kontratakowi niemieckiemu na kierunku Pomorze-Poznań. Sukces operacji pomorskiej zlikwidował to zagrożenie, a tym samym nieaktualne stało się zadanie armii. Tym niemniej ostatecznie 2 AWP w połowie marca ugrupowała się obronnie w rejonie Gorzów Wielkopolski – Barlinek – Pełczyce – Chłopowo – Klasztorne – Słonów jako odwód 1 Frontu Białoruskiego. Już 19 marca Naczelne Dowództwo Armii Czerwonej zdecydowało o włączeniu armii do 1 Frontu Ukraińskiego i przegrupowaniu w rejon Wrocławia. Przegrupowanie rozpoczęto 21 marca i do końca marca jednostki 2 AWP ugrupowały się obronnie, frontem na południe, na północ od Wrocławia w rejonie Brzeg Dolny – Trzebnica – Oleśnica. Zgodnie z pierwotnym zamiarem dowódcy Frontu, marsz. Iwana Koniewa, siły polskie miały zapobiec ewentualnym próbom przedarcia się sił niemieckich z Wrocławia w kierunku Poznania, a częścią sił wziąć udział w walkach o miasto. W związku z przygotowaniami do operacji berlińskiej zrezygnowano jednak z tego zamiaru i dowódca Frontu postanowił użyć armii na kierunku Nysa Łużycka – Budziszyn. 4 kwietnia został wydany rozkaz zluzowania radzieckiej 13 Armii na odcinku Bukowina (na wysokości m. Trzebiel) – Dłużyna Dolna.