Praktischer Idealismus), w której przedstawił ideę europejskiego społeczeństwa wielokulturowego, związanego z migracją do Europy ludności Afryki i Azji, a owa migracja miałaby wzmocnić populację europejską intelektualnie i fizycznie. Jego idee stały się inspiracją dla Aristide'a Brianda, w jego mowie w Lidze Narodów 8 września 1929. Po anschlussie Austrii, Kalergi uciekł w 1938 do Francji, a w 1940 do USA. Tam wykładał na New York University, w 1944 wydał Krucjatę dla Paneuropy. W 1945 wrócił do Francji. Założył tu Europejską Unię Parlamentarną. Pod koniec życia przekazał stanowisko przewodniczącego Unii Paneuropejskiej Ottonowi von Habsburgowi.

U schyłku życia w 1971 roku stwierdził w wywiadzie telewizyjnym dla ARD, że tylko Szwajcaria jest państwem przygotowanym do demokracji, ponieważ tylko tu znajduje się zdroworozsądkowa większość wyborców. W pozostałych państwach demokratycznych większość nie kieruje się zdrowym rozsądkiem i istnieje niebezpieczeństwo wyboru demagogów.

W 1950 został odznaczony jako pierwszy laureat Nagrodą Karola Wielkiego, a w 1966 Europejską Nagrodą Karola Ziomkostwa Sudeckoniemieckiego.