Józef Faà di Bruno właściwie Giuseppe Faà di Bruno (ur. 17 lutego 1815 w Alessandrii, zm. 18 kwietnia 1889 w Rzymie) – włoski ksiądz katolicki, generał pallotynów w latach 1869-1889.

Życiorys Ksiądz Józef Faà di Bruno urodził się w 1815 w Alessandrii we Włoszech, w rodzinie arystokratycznej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1838. W 1844, jako doktor teologii, po spotkaniu w Turynie ks. Rafała Melii - wiernego współpracownika ks. Wincentego Pallottiego, postanowił przybyć do Rzymu i zapoznać się bliżej z pallotyńską ideą Apostolstwa KatolickiegoJadwiga Stabińska, Wincenty Pallotti, Poznań 1982, s. 106.. Mieszkając w rzymskim Kolegium Szlacheckim, głosił misje i rekolekcje wraz z księżmi z pallotyńskiej wspólnoty powstałej przy kościele świętego Zbawiciela. W 1845 ksiądz Faà di Bruno postanowił zostać stałym współpracownikiem Pallottiego i rok później złożył przyrzeczenia wiążące go z pallotynami. Zaraz potem ks. Pallotti skierował go do pracy w Anglii. Ks. Faà di Bruno był tam ojcem duchownym i prefektem studiów w klasztorze dla konwertytów pod Cheadle oraz - przez wiele lat - rektorem pallotyńskiej placówki w Londynie. Dzięki jego wielkiemu oddaniu, w 1863 uroczyście otwarto kościół świętego Piotra - największy podówczas kościół katolicki w Londynie. Prowadził również wiele dysput z niekatolikami.