Dorota twierdziła, że nie jest komornicą, ponieważ, jako służącą najął ją na swój koszt pan oficjał poznański Stanisław Szamotulski uwalniając ją od tej opłaty.
W 1445 kasztelan poznański Dobrogost z Szamotuł zapisał Elżbiecie żonie swojego syna Jana Świdwy z Szamotuł po 200 grzywien posagu oraz wiana, m.in. na Napachaniu. W 1466 Elżbieta wdowa po Janie Świdwie z Szamotuł pani wienna m.in. w Napachaniu toczyła spór z Sędziwojem Żydowskim. W 1496 kasztelan kaliski Andrzej Szamotulski dał w posagu swojej córce Katarzynie połowę Szamotuł oraz wsi do nich przyległych, m.in. Napachanie. W przypadku zamążpójścia jej mąż miał otrzymać 2000 grzywien, zaś dobra te miały powrócić do Andrzeja. W 1512 Katarzyna Szamotulska żona kasztelana poznańskiego oraz starosty generalnego Wielkopolski Łukasza Górki dała mężowi połowę Szamotuł wraz z wsiami, a w tym m.in. Napachanie. W 1512 król Polski Zygmunt I Stary zezwolił Łukaszowi Górce, aby zapisał swojej żonie Katarzynie z Szamotuł w dożywocie połowę Szamotuł wraz z okolicznymi wsiami, a w tym m.in.