Inne źródła mówią również o Janie Laitnernie.
W 1656, podczas potopu szwedzkiego synagogę obrabowano, a podczas zarazy z 1679 jej opiekunowie uciekli zabierając ze sobą cenne wyposażenie do synagogi w Opatowie, skąd już nie wróciło w całości. Pierwszą małą przebudowę przeprowadzono w XIX w., przenosząc główne wejście z południowej na zachodnią elewację. W 1924 przed wejściem dobudowano dwubiegowe schody z balustradami i centralnym gankiem arkadowym, przeznaczonym dla kobiet, które zaprojektował Zygmunt Prokesza. Obok dobudowano również mały budynek, w którym mieściła się ochronka dla głuchoniemych. Do 1939 przed synagogą znajdował się obszerny plac, na którym znajdowało się targowisko rybne.
Podczas II wojny światowej hitlerowcy doprowadzili do znacznej dewastacji wnętrza synagogi oraz bezpowrotnego przypadku jej cennego wyposażenia, w tym kutej altanowej bimy, która stała w centralnej części budynku oraz podest przed aron ha-kodeszem. 5 grudnia 1939 hitlerowcy nakazali urzędnikowi gminy żydowskiej Maksymilianowi Redlichowi spalić zwoje Tory. Redlich odmówił, za co został rozstrzelany przed wejściem do bożnicy. Kilka miesięcy później w synagodze urządzono pracownię teatralną.