Przy każdej inskrypcji wmontowana jest żaróweczka, którą zapala się w rocznicę śmierci danej osoby. Cały budynek okala gzyms kapnikowy z uskokiem. Usytuowany jest ponad oknami sali mężczyzn, na poziomie pierwotnej wysokości synagogi. Dach nad korpusem synagogi jest trójspadowy z wyraźnie wysuniętym okapem. Dach nad salą kobiet dach jest pulpitowy, a nad przybudówką od strony północnej jest dwuspadowy i pulpitowy. Dachy są pokryte blachą.
Wejście do głównej sali modlitewnej prowadzi przez renesansowy, profilowany, wykonany z piaskowca portal zamknięty półkolistym łukiem, z kutymi w żelazie drzwiami. Od strony zewnętrznej ściany korpusu są zeszkarpowane do wysokości gzymsu. Północno-wschodni i północno-zachodni narożnik są wzmocnione kamiennymi szkarpami z kapnikami. Przed II wojną światową na ścianie w wejściu do głównej sali umieszczony był także miedziany kociołek do mycia rąk, który przez prof. Majera Bałabana był opisywany jako jeden z najpiękniejszych zabytków sztuki odrodzenia. Na ścianach tego kociołka znajdowały się płaskorzeźby z ornamentyką figuralną. Pośrodku widniało obrazowanie Mojżesza z tablicami przymierza, po lewej Izaak niosący drzewo na ofiarę, a po prawej stronie zobrazowany był sen Jakuba o drabinie.