Polska nazwa osady pojawiła się około 1670. W 1773 morze zalało całą miejscowość. Bałtyk często zalewał wieś w czasie sztormów. Dopiero w latach 1930. na zachód od wsi wybudowano kilometrową tamę typu holenderskiego, która zabezpieczyła wieś przed powodziami.
W grudniu 1889 otwarto w Karwi stację ratownictwa brzegowego, wyposażoną w metalową łódź ratowniczą (wraz z wozem do jej transportu i wodowania) oraz rakietowy zestaw do ratowania ludzi z wysztrandowanych statków. Po I wojnie światowej stacja przeszła pod zarząd wojewody pomorskiego a później Urzędu Morskiego w Gdyni, lecz nie była utrzymywana i utraciła funkcjonalność. Budynek stacji pozostał, w 2016 był dzierżawiony przez miejscową OSP.
W Karwi w latach 1945–1991 stacjonowała strażnica WOP. Budynki byłej placówki przekształcono na ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy Straży Granicznej. W 1950 wzniesiono nowy kościół, a w 1957 została erygowana parafia rzymskokatolicka. Mieszkańcy Karwi zajmowali się głównie rybołówstwem oraz rolnictwem i hodowlą bydła. W okresie międzywojennym do Karwi zaczęło przybywać coraz więcej letników. Polska miała wtedy zaledwie 24 kilometrowy dostęp do morza otwartego (od Dębek przez Karwię do Władysławowa) nie licząc Mierzei Helskiej. Ale zdecydowany rozwój wsi jako nadmorskiej miejscowości letniskowej rozpoczął się pod koniec XX wieku.