Linearna koncepcja czasu wprowadzona przez Arystotelesa sprawiła, że idea wiecznego powrotu przestała być obiektem zainteresowania.
Idea wiecznego powrotu pojawia się także w Biblii w Księdze Koheleta (Koh 3, 1-15):
„Wszystko ma swój czas i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem. Jest czas rodzenia i czas umierania, czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono, czas zabijania i czas leczenia, czas burzenia i czas budowania, [...] czas miłowania i czas nienawiści, [...] Wszystko, co czyni Bóg, na wieki będzie trwało. [...] To, co jest, już było, a to, co ma być kiedyś, już jest. [...]”
Renesans thumb|150px|Uroboros Uroboros, wąż lub smok pożerający własny ogon, był symbolem wiecznego powrotu dla alchemików renesansowych. Koncepcję wiecznego powrotu opisuje Sir Thomas Browne w swoim dziele Religio Medici.
Fryderyk Nietzsche
Idea wiecznego powrotu była ważną częścią filozofii Nietzschego, który przypisywał jej wyjątkowe znaczenie.
Po raz pierwszy Nietzsche zetknął się z tą koncepcją w pracach niemieckiego poety Heinricha Heinego. Nietzsche wysnuł tę teorię w Wiedzy radosnej, a następnie rozwinął ją w Tako rzecze Zaratustra.