Wyposażeniem osobistym była broń biała: rapier i nóż oraz broń palna: pistolety i strzelby. Umundurowanie obejmowało szkarłatne kurtki, czarne bryczesy i wysokie buty jeździeckie, tzw. oficerki. Nakryciem głowy była czapka (Rodzaj furażerki w formie kepi bez daszka, czyli toczka. We współczesnej potocznej polszczyźnie amerykańska forage cap bywa nazywana „konfederatką” (od Armii Stanów Skonfederowanych), przy czym należy odróżnić ją od historycznej rogatywki. Por. dominujące znaczenie „czapka konfederatka” w użyciu potocznym, nienotowanym przez „Słownik języka polskiego” PWN ani przez słownik Doroszewskiego. Zob. też zdjęcia policjantów NWMP w „toczkach” oraz w toczku, furażerce i kapeluszach.) lub charakterystyczny kapelusz (stetson), który wyparł używany początkowo brytyjski hełm kolonialny (pith helmet). Ubiór zimowy obejmował dodatkowo długi kożuch, rękawice i bobrową czapkę. Oddziały dodatkowo wyposażone były w lekką artylerię oraz wozy osadnicze jako środki transportu.
Pierwszymi zadaniami, jakie otrzymała NWMP, było powstrzymanie handlu alkoholem, nawiązanie przyjaznych stosunków z Indianami, ściąganie ceł za towary wwożone do Kanady oraz rutynowe i doraźne działania policyjne.