zreformowano strukturę Komisji, wprowadzając samodzielne referaty, przydzielane do poszczególnych spraw i zajmujące się ich obsługą we wszystkich obszarach.

Liczebność Komisji stale wzrastała: początkowo zatrudniała ona kilkanaście osób, w 1903 r. (w momencie planowania nowej siedziby w dzisiejszym Collegium Maius) były to już 282 osoby, zaś w kolejnych latach 578 osób (1907) i ok. 900 osób (1914). W momencie likwidacji w czerwcu 1919 r. w Komisji pracowało 430 osób.