Sprowadzano osadników z różnych regionów Niemiec, licząc na przeniesienie przez nich na zaludniane obszary umiejętności, z których słynęli w swych „małych ojczyznach”. Zachęcano ich do pielęgnowania kultury własnego regionu dla oswojenia się z nową ziemią. Jednocześnie zdawano sobie sprawę, że w kolonizowanym regionie wykształcić się musi samoistnie nowy model osadniczy. mały|303x303px|Współczesne Collegium Maius z przebudowaną kopułą – figury kolonistów niemieckich, które stały na cokołach będących przedłużeniem kolumn, zostały zlikwidowane podczas odbudowy gmachu po II wojnie światowej w ramach „odniemczania” poznańskiej architektury Oprócz przybyszów z zachodnich prowincji Niemiec, osiedlano również niemieckich repatriantów ze wschodu (np. z Galicji, Wołynia, południa Rosji). Poszczególne grupy kolonistów osiadały często w skupiskach (choć istniały też osady mieszane):
Westfalczycy w okolicach Gniezna, Saksończycy – Inowrocławia, przybysze z Hesji – Wyrzyska, przybysze z Palatynatu – Szamotuł, przybysze z Kronthalu – Żnina, Wirtemberczycy w olęderskim Bzowie (pow.