Aleksandra Newskiego, o wadze blisko dwóch ton, nie został zarekwirowany przez wojsko niemieckie.
Cerkiew w okresie międzywojennym mały|lewo|Sobór przed 1941 na fotografii Włodzimierza Pfeiffera mały|Wnętrze świątyni przed 1940 W okresie międzywojennym liczba prawosławnych w Łodzi ponownie wzrosła, na co miały wpływ powroty niektórych rodzin rosyjskich do miasta oraz osiedlanie się w nim Ukraińców i Białorusinów. Osiadła tam również grupa białych emigrantów rosyjskich, brakuje jednak danych określających jej liczebność. W 1927 w Łodzi mieszkało 3 tys. wyznawców prawosławia, zaś w 1937 blisko 11 tys. (według kwestionowanych danych Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej), co czyniło z miasta największe skupisko prawosławnych w regionie.
W odrodzonym państwie polskim cerkiew św. Aleksandra Newskiego stała się oficjalnie siedzibą parafii w 1920. Mieli uczęszczać do niej nie tylko wierni z miasta i powiatu Łódź, ale i z obszarów powiatów kaliskiego, kolskiego, konińskiego, łaskiego, łęczyckiego, sieradzkiego, słupeckiego, tureckiego i wieluńskiego. W pierwszych latach powojennych, podczas rewindykacji cerkwi prawosławnych, gdy wiele świątyń wzniesionych z inicjatywy władz carskich zostało rozebranych, cerkiew św. Aleksandra Newskiego nigdy nie była przeznaczona do zamknięcia i likwidacji.