1948-1949 Siły Obronne Izraela zostały powołane do życia pierwszym od chwili objęcia urzędu rozkazem premiera Dawida Ben Guriona z dnia 28 maja 1948 roku, gdy po podzieleniu brytyjskiego terytorium mandatowego Palestyny i przydzieleniu jednej jego części na powstanie państwa Izrael trwała już I wojna izraelsko-arabska. Rozkaz oznajmiał, iż SOI istnieć będzie, by „bronić istnienia, terytorialnej integralności i suwerenności państwa Izrael” oraz „chronić mieszkańców Izraela i zwalczać wszelkie formy terroryzmu zagrażającego codziennemu życiu”. Do tej nowo tworzonej armii miały przystąpić wszystkie żydowskie grupy zbrojne walczące w Palestynie. Znaczny odsetek stanowili też imigranci z innych państw europejskich, weterani walk w II wojnie światowej.
Rozkaz został oficjalnie opublikowany 31 maja 1948 roku. Zakazano w nim wszelkiej niezależnej działalności zbrojnej poza Israel Defense Force (IDF). Od członków Sił Obronnych Izraela żądano złożenia przysięgi wierności państwu Izrael, jego prawu i legalnym władzom. Wyżsi oficerowie dowództwa zostali zaprzysiężeni na uroczystości 27 czerwca 1948 roku. Proces tworzenia jednolitej armii izraelskiej był trudny. Jako pierwsze co do własnej niezależności porozumiały się zbrojne organizacje Irgun Zeva’i Le’ummi (hebr. Narodowa Organizacja Zbrojna) i Lohamei Herut Israel (hebr.