Podczas najbliższego wspólnego posiłku Celie zarzuciła Albertowi, że źle wychował swego syna, Harpo, a powstała z tego awantura staje się pretekstem do natychmiastowego porzucenia domu, aby razem z Shug i jej mężem uciec do Memphis.
Dalsza akcja toczy się jesienią 1937. Ziemia i pola Alberta są zupełnie zaniedbane. Po farmie i całym brudnym domu biegają kury i kozy. Po śmierci ojca Celie dowiedziała się, że był jej przybranym ojcem, co oznaczało, że ojcem jej dzieci był obcy mężczyzna. Ze spadku udaje się jej sfinansować nowy początek życia.
W kościele ojca Shug wierni zaczynają śpiewać gospel. Z sąsiadującego baru jazzowego Shug śpiewając porywa gości i wspólnie idą do świątyni. Tam pada w ramiona ojcu i oznajmia, że również grzesznicy mają duszę.
Nettie wraca z Afryki do Ameryki z dziećmi Celie, Olivią i Adamem. Celie ma możliwość pierwszy raz usłyszeć od swych dorosłych dzieci słowo mama oraz je przytulić. Film kończy się sceną, w której Albert jedzie w pewnej odległości na koniu i nikt nie pragnie jego bliskości.