polietylen
Modele materiałów wykazujących cechy plastyczne Przy opisie mechanicznym materiałów wykazujących cechy plastycznych idealizuje się krzywe naprężenia otrzymane z doświadczenia, aby pominąć cechy mało istotne w danym zagadnieniu bądź zbyt trudne do uwzględnienia.
W początkowym odcinku obciążenia używamy modeli: sztywno-plastycznych, bez zakresu sprężystego sprężysto-plastycznych, z uwzględnieniem początkowego zakresu sprężystego. Z reguły uwzględnia się jedynie część liniową sprężystości.
Od momentu osiągnięcia naprężenia równego granicy plastyczności model opisuje: plastyczność idealna – odkształcenia plastyczne rosną w nieskończoność przy stałej wartości naprężenia plastyczność ze wzmocnieniem – przy osiągnięciu granicy plastyczności krzywa (częściej prosta) dalej rośnie ale znacznie wolniej plastyczności z osłabieniem – od pewnego momentu krzywa zaczyna opadać. Ten model, pomimo że wynika z badań doświadczalnych, powoduje poważne kłopoty z matematycznym opisem problemu, gdyż prowadzi do zagadnienia lokalizacji.
Teorie opisujące zachowania plastyczne materiałów dzielą się na dwie grupy: teoria przemieszczeniowa teoria plastycznego płynięcia
Zobacz też kruchość sprężystość nadplastyczność krzywa naprężenia
Kategoria:Wytrzymałość materiałów Kategoria:Fizyka ciała stałego Kategoria:Właściwości fizyczne