GSz-23 (ros. ГШ-23, skrót od nazwisk konstruktorów Griaziew-Szypunow) – dwulufowe działko automatyczne kalibru 23 mm skonstruowane w ZSRR jako pokładowe uzbrojenie strzeleckie samolotów. Zostało wprowadzone do uzbrojenia w 1965 roku, zastępując wcześniej używane działko NR-23 tego kalibru.
Historia Działko GSz-23 działa na zasadzie Gasta, opracowanej w 1916 roku przez niemieckiego inżyniera Karla Gasta z firmy Vorwerk. Polega ona na przeładowywaniu jednej lufy działka przy pomocy energii gazów prochowych z drugiej lufy. Takie rozwiązanie zapewnia wysoką szybkostrzelność, przy jednoczesnej małej komplikacji konstrukcji. Konstrukcje działające na zasadzie Gasta były opracowywane także na Zachodzie (np. działko GE-225), ale nie zdobyły takiej popularności, jak w byłym Związku Radzieckim.
Działko skonstruowali Grazjew i Szipunow wykorzystując nabój 23 × 115 mm opracowany w 1955 roku do działka AM-23. Państwowe próby na ziemi przeprowadzono w 1958 roku, a w następnym – próby powietrzne, po czym rozpoczęto jego produkcję w zakładach im. Diegtariewa.