Sytuacja zmieniła się dopiero 10 czerwca 1922. Wówczas, w meczu z gdańskim Sokołem, piłkarze WKS-u wystąpili w strojach z charakterystycznym elementem – czarną literą „L” na tle białego koła, co stanowiło wyraźne nawiązanie do herbu Legii z 1917 roku.
Z powodu wojny polsko-bolszewickiej i udziału w niej wielu warszawskich piłkarzy, WKS nie został zgłoszony do premierowych rozgrywek o mistrzostwo Polski w 1920. Rok później klub przystąpił do rywalizacji i został zakwalifikowany do klasy A mistrzostw okręgu warszawskiego, razem z Polonią i Koroną. Zajął ostatnie miejsce, przegrywając wszystkie mecze i strzelając tylko jedną bramkę. W sezonie 1922 WKS uplasował się na przedostatnim miejscu w rozgrywkach, rywalizując dodatkowo z AZS-em oraz Warszawianką. Odniósł jedno zwycięstwo i dwukrotnie zremisował. W pierwszym międzynarodowym meczu, rozegranym 18 maja 1922, drużyna przegrała na Agrykoli 2:9 z czechosłowacką Viktorią Żiżkow Praga. Do czołowych zawodników tamtego okresu należeli: Eugeniusz Sobolta, Jerzy Misiński, Jan Stopa, Stanisław Wanicki oraz Kazimierz Knapik – założyciel Legii i jej piłkarz z czasów legionowych.