21 lutego 1926 odbyło się walne zebranie klubu, na którym uzupełniono klubowe barwy o kolor czarny, którego używano w czasach „legionowych”, a także uchwalono plan uroczystych obchodów 10-lecia istnienia. Zakładano rozegranie pokazowego meczu ze sportowcami armii francuskiej, do którego ostatecznie nie doszło, prawdopodobnie z powodu przewrotu majowego. W zamian od sierpnia 1926 zaplanowano serię meczów towarzyskich, a także symbolicznie przywrócono herb z 1917 roku. W roku jubileuszowym Legia zdobyła pierwsze trofeum w swojej historii – Puchar Polskiego Towarzystwa Eugenicznego.
W grudniu 1926 roku doszło do rozłamu w PZPN-ie, w wyniku którego Legia – jako jeden z 14 „zbuntowanych” klubów – przystąpiła do nowo powstałej Polskiej Ligi Piłki Nożnej. Pierwszym prezesem Ligi Polskiej został ówczesny prezes warszawskiego zespołu, Roman Górecki. Debiutanckie ligowe zwycięstwo Wojskowi odnieśli 8 maja w Łodzi – przeciwnikiem był Klub Turystów, a mecz zakończył się wynikiem 6:1. Jednocześnie piłkarz Legii, Marian Łańko, zdobył pierwszą ligową bramkę z rzutu wolnego oraz zanotował pierwszego hat-tricka w historii klubu. Łańko, wraz z Józefem Nawrotem i Józefem Ciszewskim, stanowił w tym czasie najlepszy ofensywny tercet w lidze.