Eufemia (Ofka) (ur. przed 1299, zm. 17 stycznia 1359) – księżniczka raciborska z dynastii Piastów, mniszka dominikanka, służebnica Boża Kościoła katolickiego.
Rodowód Eufemia była córką Przemysława, księcia raciborskiego z dynastii Piastów, i Anny, księżniczki czerskiej (córki Konrada II i Jadwigi). Była najprawdopodobniej pierwszą córką pary książęcej, a imię otrzymała po babce ojczystej, Eufemii (zmarłej 15 lutego po 1281), córce Władysława Odonica wielkopolskiego i żonie Władysława opolskiego (1225-1282).
Życie zakonne 9 kwietnia 1313 roku przywdziała habit zakonny, wstąpiwszy do klasztoru dominikanek św. Ducha w Raciborzu. Młoda Eufemia, po nałożeniu szat mniszych, miała naśladować wzorce: św. Jadwigi z Andechs (zm. 1243), księżnej Anny (zm. 1265), św. Agnieszki z Pragi (zm. 1282), błogosławionych Benigny (zm. 1241 lub 1259) oraz bł. Bronisławy (zm. 1259), a przede wszystkim mistyczki i stygmatyczki dominikanki św. Katarzyny ze Sieny (zm. 1380). Podczas swej zakonnej służby była dwukrotnie przeoryszą tego zgromadzenia, w 1341 roku oraz w latach 1358-1359. Dokumenty mówią o niej jako o osobie, która dbała o pomnażanie majątku swojego klasztoru. W 1313 pozyskała wsie Proszowiec, Markowice, Lyski, Pogrzebień oraz Lubomię, które zostały podarowane jej przez brata Leszka.