Kultura i ideologia Etos Ghaznawidzkiego państwa był ortodoksyjnie sunnicki, z sułtanami hołdującymi hanafickiej szkole prawa. Mimo tureckiego pochodzenia „w rezultacie pierwotnego zaangażowania Sebüktigina i Mahmuda w sprawy Samanidów i Samanidzkie środowisko kulturalne dynastia całkowicie się spersjanizowała, tak że w praktyce nie można uznawać jej panowania za obce”. Za panowania Ghaznawidów kwitła perska liryka dworska, z takimi wybitnymi przedstawicielami jak Onsuri, Farrochi i Manuczehri. Rozwijała się także historiografia, zarówno pisana w języku arabskim (Utbi), jak i perskim (Gardizi i Bajhaki). Nie ceniono natomiast filozofii. Na dworze Mahmuda przebywał słynny uczony Biruni, lecz sułtan poważał go jedynie jako astrologa; .
Lista władców Pierwsi czterej władcy to kolejno wybierani spośród stronników Alptigina gubernatorzy Ghazny. Alptigin (962–963) Abu Ishak Ibrahim (963–966) Bilgetigin (966–974/975) Böri (975–977) Sebüktigin (977–997) Ismaʾil Ibn Sebüktigin (997–998) Mahmud (998–1030) Muhammad (1030–1031) Masud Ibn Mahmud (1030–1041) Muhammad /po raz drugi/ (1041) Maudud Ibn Masud (1041–1050) Masud II (1050) Baha ad-Daula Ali