Po tym meczu Ramsey wypowiedział często błędnie przytaczany komentarz, że zachowanie niektórych graczy w tej rywalizacji przypomina mi zachowanie zwierząt.

Następnym rywalem na drodze była Portugalia, którą Anglicy pokonali w półfinale dzięki dwóm bramkom zdobytym przez Bobby’ego Charltona. W finale Anglia miała się spotkać z RFN. Przed meczem media wywierały naciski na szkoleniowca by wystawić na skrzydło powracającego do formy Jimmy’ego Greavesa. Ramsey trzymał się jednak składu zwycięskiej drużyny i zaufał zmiennikowi Greavesa – Geoffowi Hurstowi. Ten spłacił kredyt zaufania z nawiązką, popisując się hat-trickiem w wygranym przez Anglię na Wembley finale 4:2 (po dogrywce).

Nawet po tym sukcesie relacje Ramseya z mediami nie układały się najlepiej. Dziennikarze nieprzychylnie odbierali jego małomówność i nazbyt poważne nastawienie. Ramsey znacznie lepiej odnajdywał się w pracy z graczami, natomiast wystąpienia publiczne i kontakty z prasą traktował jak zło konieczne w pracy szkoleniowca drużyny narodowej.

Pomimo pamiętnej porażki 2:3 z reprezentacją Szkocji w eliminacjach, Anglicy dostali się do finałów mistrzostw Europy 1968.