Wołowiec (ukr. Воловець, Wołoweć, węg. Volóc, ros. Воловец, słow. Volovec) – osiedle typu miejskiego w obwodzie zakarpackim w zachodniej Ukrainie (na Zakarpaciu). Liczba mieszkańców – 4900 osób 2024.
Wołowiec leży nad potokiem Wicza, na południowym stoku Wschodnich Bieszczadów, w obniżeniu między tym grzbietem a pasmem Połoniny Borżawy. Przez miasto przebiega główna zakarpacka linia kolejowa ze Lwowa do Czopu. Znajduje się tu stacja kolejowa Wołowiec – w okresie międzywojennym czechosłowacka, a od 1939 węgierska stacja graniczna na granicy z Polską.
Wykopaliska poświadczają w okolicy Wołowca osadnictwo z epoki brązu. Pierwsza wzmianka o Wołowcu pochodzi z 1433. Wieś wraz z okolicą należała wówczas do rodu Perenyich. W 1625 komendant garnizonu w Mukaczewie Janos Balinda podarował Wołowiec Aleksemu Szymonowi. W 1645 Wołowec’ przyłączył do swoich włości książę siedmiogrodzki Jerzy II Rakoczy. W 1657 osada została całkowicie zniszczona przez odwetową wyprawę polskich wojsk na Siedmiogród. Po upadku powstania kuruców Rakoczy utracili swe włości na rzecz Schönbornów, którzy w 1728 włączyli Wołowiec do dominium mukaczewsko-czynadijewskiego. W 1831 i w 1848 przez okolice przetoczyły się fale walk powstań chłopskich.