Po upadku insurekcji kościuszkowskiej przedostał się do Francji, skąd niedługo później wyemigrował do Włoch.
Kampanie napoleońskie Do służby wrócił dopiero w 1807 roku. Dowodził 4. pułkiem strzelców konnych. Brał udział w walkach na Pomorzu. W 1809 zwalczał z powodzeniem pruską partyzantkę majora Ferdinanda Schilla. Za zasługi w 1810 został awansowany na generała brygady i komendanta wojskowego Poznania. W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa PolskiegoDziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 22, s. 208-209.. W czasie wyprawy Napoleona I na Moskwę zajmował się formowaniem oddziałów pospolitego ruszenia w Małopolsce. Uczestniczył w osłanianiu przeprawy na Bugu. Od 1813 brał udział w działaniach wojsk napoleońskich w Saksonii, dowodząc 176. brygadą kawalerii dywizji gen. Sokolnickiego. W bitwie pod Lipskiem 18 października 1813 dokonał brawurowego rozbicia pułku huzarów węgierskich. Po śmierci księcia Józefa Poniatowskiego wraz z gen. Krukowieckim postanowił opowiedzieć się przeciwko dalszym planom wojennym gen. Sokolnickiego.