Ukraińska Policja Pomocnicza (, ) – ukraińska kolaboracyjna formacja policyjna na terenie Generalnego Gubernatorstwa podczas II wojny światowej. Jej liczebność sięgnęła około 6 tysięcy funkcjonariuszyKarol Grünberg, Bolesław Otręba: Hans Frank na Wawelu, Włocławek 2001, s. 120..
Historia i organizacja
Formacja została powołana zarządzeniem Hansa Franka z dnia 17 grudnia 1939. W Dystrykcie Galicja utworzona rozporządzeniem władz Generalnego Gubernatorstwa z dnia 18 sierpnia 1941 w miejsce ukraińskiej milicji.
Policja współpracowała z niemieckimi formacjami policyjnymi – posterunki UPP podlegały komendantom dystryktów Ordnungspolizei. Pełniła ona pomocnicze funkcje w: utrzymywaniu ładu i porządku wśród ludności cywilnej kontrolowaniu ruchu ludności ściąganiu kontyngentów ściganiu szmuglerów poborze ludzi do wyjazdu na roboty przymusowe do Niemiec ochronie obiektów, linii kolejowych i kwater niemieckich funkcjonariuszy zwalczaniu partyzantki sowieckiej i polskiej konspiracji tropieniu ukrywających się Żydów egzekucjach i pacyfikacjach, pilnowaniu obozów jenieckich, karnych i gett, udział w likwidacji gettInformacji tej nie potwierdza Grzegorz Motyka. Według niego tymi zadaniami zajmowały się inne służby. Grzegorz motyka – „Tak było w Bieszczadach. Walki polsko-ukraińskie 1943-1948”, s.