Ujęcie pseudojazdy, w którym kamera zdaje się zbliżać do Księżyca, zostało wykonane przy użyciu efektu, który Méliès wynalazł rok wcześniej na potrzeby filmu Człowiek z gumową głową (1901). Zamiast próbować skierować swoją ciężką kamerę w stronę aktora, postawił krzesło napędzane za pomocą koła pasowego na rampie wyposażonej w szyny, posadził aktora (zakrytego po szyję czarnym aksamitem) na krześle i pociągnął go w stronę kamery. Oprócz swojej praktyczności technika ta pozwoliła również Mélièsowi kontrolować położenie twarzy w kadrze ze znacznie większym stopniem szczegółowości, niż pozwalało na to poruszanie aparatem. Trik substytucji pozwolił na nagłe pojawienie się kapsuły w oku aktora odgrywającego Księżyc, kończąc ujęcie. Kolejna godna uwagi sekwencja filmu, czyli zanurzenie kapsuły w prawdziwe fale oceanu, sfilmowana na miejscu, powstała w wyniku wielokrotnej ekspozycji, gdzie ujęcie kapsuły spadającej przed czarnym tłem zostało nałożone na nagranie oceanu. Podwodne ujęcie wynurzania pocisku z powrotem na powierzchnię wykonano przez połączenie ruchomego kartonowego wycinka kapsuły z akwarium zawierającym kijanki i strumienie powietrza. Powrót kapsuły z Księżyca został ukazany w czterech ujęciach, które zajmowały około dwudziestu sekund filmu.
Kolorowanie