Studio filmowe Mélièsa, które wybudował w Montreuil w departamencie Seine-Saint-Denis w 1897 roku, było budynkiem przypominającym szklarnię ze szklanymi ścianami i szklanym sufitem, aby wpuszczać jak najwięcej światła słonecznego. Była to koncepcja stosowana przez większość studiów fotograficznych od lat sześćdziesiątych XIX wieku; studio zostało zbudowane w tych samych wymiarach, co jego Théâtre Robert-Houdin (13,5 × 6,6 m). Przez całą swoją karierę filmową Méliès pracował według ścisłego harmonogramu: planował filmy rano, kręcił sceny w najjaśniejszych godzinach dnia, późnym popołudniem zajmował się laboratorium filmowym i Théâtre Robert-Houdin, a wieczorami uczęszczał na przedstawienia w paryskich teatrach.
Według wspomnień Mélièsa duża część wysokich kosztów Podróży na Księżyc wynikała z zastosowania sterowanej mechanicznie scenerii, a także kostiumów Selenitów, które zostały wykonane na potrzeby filmu z tektury i płótna. Sam Méliès wyrzeźbił prototypy głów, stóp i rzepek z terakoty, po czym wykonał do nich formy gipsowe. Specjalista od produkcji masek, prawdopodobnie z głównej paryskiej firmy Maison Hallé zajmującej się produkcją masek i pudełek, użył tych form do wyprodukowania kartonowych wersji dla aktorów.