Pracowała naukowo w Komitecie Geologicznym w Petersburgu i jednocześnie uczyła przyrody w petersburskim Gimnazjum Bernaskonii. W 1913 wysłana została przez Kościół katolicki do Chin. Tam pracowała jako nauczycielka w Międzynarodowym Liceum w Szanghaju. W roku 1915 wróciła do Piotrogrodu, gdzie po skończeniu kursu sióstr miłosierdzia (świadectwo nr 651 rok 1915) przy Zgromadzeniu Świętej Trójcy, podjęła pracę w Polskim Lazarecie.

Po rewolucji W latach 1916–1918 pracowała naukowo, angażując się jednocześnie w prace związane z ochroną zabytków. 10 lutego 1919 uczestniczyła w konferencji zorganizowanej w Pałacu Zimowym na temat potrzeby zorganizowania Muzeum Państwowego i Ochrony Zabytków Sztuki. W 1920 uczestniczyła w wyprawie zorganizowanej przez Aleksandra Ewgienjewicza Fersmana za koło podbiegunowe. Wówczas w chibińskich tundrach na półwyspie Kola odkryto złoża apatytu. Niezależnie od pracy naukowej w latach 1923 i 1924 wykładała fizykę w Polskim Technikum Pedagogicznym. W latach 1925–1929 pracowała naukowo w Komitecie Geologicznym w Leningradzie, miała też wykłady w Politechnice Rolniczej. Rosyjska Akademia umiejętności wydała jej prace: „Strontcjanit i Celestyn” oraz „Gliny rejonów północnych”.