Powodzie glacjalne mają ważki wpływ na rzeźbę terenu. Duża dynamika zjawiska decyduje o szybkim powstawaniu i przekształcaniu form terenu. Obiekty powstałe w wyniku powodzi można podzielić zasadniczo na dwie grupy: formy terenu (erozyjne lub akumulacyjne) oraz struktury depozycyjne. Struktury powstające w wyniku jökulhlaupów to: porwaki, megariplemarki, struktury masywne wielkiej skali (np.: górna płaskie dno), struktury antywydm.
Natomiast do grupy form należą: przełomy i nowe koryta rzek, tarasy rzeczne (zwykle erozyjno-akumulacyjne), odsypy korytowe (przeważnie odsypy podłużne), stożki napływowe, zagłębienia wytopiskowe.
Wymienione powyżej formy tworzone są nie tylko w wyniku jökulhlaupów, ale również podczas normalnej działalności wód rzecznych w procesach fluwialnych i fluwioglacjalnych. O specyfice form i osadów jökulhlaupów decydują: duża siła nośna wody, reologia przepływu – przepływ turbulentny (nadkrytyczny), krótki czas trwania powodzi, cielenie się lodowca w czasie powodzi.