4. "Jej oczy zawsze były otwarte bez mrugania, a jej głowa zwrócona ku górze z jakby wpatrzonym w daleki obiekt wzrokiem."
5. "Była nieświadoma tego co działo się wokół niej, i określała sama siebie jako wyciągnięta w inny świat otoczona niebiańskimi istotami."
6. "Po wyjściu z wizji Ellen White czuła jakby wokół było ciemno, bez względu na to, czy było w pokoju naturalnie jasno, czy nie."
Martha Amadona dodała: "Nigdy nie było podekscytowania podczas ludzi będących świadkami wizji. Nic nie powodowało u nich strachu, były to poważne i ciche sceny"White, Arthur L. 1985, “Chapter 7 – (1846-1847) Entering Marriage Life”, Ellen G. White: The Early Years, Vol. 1 1827-1862, s. 56.
Swoją pierwszą wizję Ellen White opisała tak:
"Podczas modlitwy w rodzinnym gronie Duch Święty zstąpił na mnie i wydawało mi się, że wznoszę się coraz wyżej, daleko ponad ciemny świat. Obejrzałam się, aby popatrzeć na lud adwentowy na ziemi, jednak nie mogłam ich znaleźć. Wtedy czyjś głos powiedział do mnie: „Spójrz ponownie; spójrz nieco wyżej.” Na to podniosłam swój wzrok i ujrzałam prostą, wąską ścieżkę, która pięła się wysoko ponad światem. Po niej pielgrzymowali adwentyści do świętego miasta, które znajdowało się na końcu drogi. Za nimi, na początku drogi, było jasne światło;