Elżbieta Pleszczyńska (ur. 20 marca 1933 w Woli Wydrzynej) – polska statystyk, profesor zwyczajny nauk matematycznych., działaczka społeczna na rzecz pomocy osobom z niepełnosprawnością.
Dzieciństwo Najmłodsze dziecko Ludwika Pleszczyńskiego i Róży z Gerliczów Pleszczyńskiej. Ojciec walczył o niepodległość, otrzymał krzyż Virtuti Militari, został komendantem straży ogniowej w Sulmierzycach, był wybrany do Rady Gminnej, Rady Powiatowej, Wydziału Powiatowego, a w 1938 roku także na posła Sejmu Rzeczypospolitej. Elżbieta miała dwóch braci, Stefana i Wacława, oraz siostrę Halinkę, która zmarła wkrótce po urodzeniu. Trzynastego dnia powstania warszawskiego jako jedenastoletnia dziewczynka trafiła do obozu w Pruszkowie, a potem do fabryki amunicji w Vöhrenbach w Schwarzwaldzie. Później wróciła do rodzinnych stron, jednak ze względu na to, że jej matka była dziedziczką majątku Wydrzynej Woli, po wojnie cała rodzina musiała uciekać. Wyjechali do Kępna, gdzie gościli u Zakrzewskich, rodziny dalekiego znajomego. Później zatrzymali się w Poznaniu.