W latach 1980–1982 pracował jako wikariusz w Parafii Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie. W latach 1988–1994 był referentem w Sekretariacie Prymasa Polski. W tym czasie wykładał katolicką naukę społeczną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie i na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie. Od marca do czerwca 1994 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski.
16 kwietnia 1994 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej ze stolicą tytularną Avissa. Święcenia biskupie otrzymał 23 kwietnia 1994 w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Głównym konsekratorem był kardynał Józef Glemp, arcybiskup metropolita warszawski, a współkonsekratorami Kazimierz Romaniuk, biskup diecezjalny warszawsko-praski, Marian Duś, biskup pomocniczy warszawski, i arcybiskup Jorge María Mejía, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Testimonium perhibere veritati (Dawać świadectwo prawdzie). Objął urząd wikariusza generalnego archidiecezji. W kurii metropolitalnej został przewodniczącym wydziału duszpasterstwa i wydziału spraw sakramentalnych, wszedł w skład rady biskupiej, rady kapłańskiej i kolegium konsultorów. Został opiekunem archidiecezjalnej Akcji Katolickiej.