W 1922 uzyskał tytuł inżyniera elektryka (po powrocie z Paryża, gdzie w 1919 został wysłany do Oficerskiej Szkoły Łączności).
6 lutego 1919 został zastępcą dowódcy Batalionu Radiotelegraficznego w Warszawie – ośrodka kadrowego, przygotowującego specjalistów dla liniowych jednostek radiotelegraficznych. Był uczestnikiem i zarazem wykładowcą wielu przedmiotów na pierwszym kursie Szkoły Oficerów Wojsk Radiotelegraficznych, zorganizowanym 29 kwietnia 1919. Wraz z inżynierem Janem Machcewiczem opracował w 1919 podstawowy skrypt dla radiotelegrafistów.
Prowadził na PW wykłady z podstaw elektroniki i lamp elektronowych. W 1928 obronił pracę doktorską, już w 1929 otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego, a 1935 prof. zwyczajnego nauk technicznych. Od 1952 był członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk; w latach 1955–1980 członek prezydium, 1957–1962 wiceprezes, a w latach 1962–1971 prezes PAN. Należał do wolnomularstwa.
W latach 1923–1939 pracownik naukowo-dydaktyczny Politechniki Warszawskiej, w latach 1929–1939 dyrektor Instytutu Radiotechnicznego (od 1933 pod nazwą Państwowy Instytut Telekomunikacyjny) w WarszawieDzieje najnowsze: Tom 14, PAN, 1983.. W 1933 został członkiem Tymczasowego Komitetu Doradczo-Naukowego.