w latach 1969–1971 i 1972–1976 przewodniczył klubowi poselskiemu ZSL. Był w konflikcie ze swym następcą na stanowisku marszałka Sejmu i prezesem NK ZSL, Stanisławem Gucwą, co zakończyło się jego polityczną marginalizacją. Uważany był za najgorętszego zwolennika marksizmu wśród działaczy wysokiego szczebla ZSL, do czego sam wielokrotnie się przyznawał.

W latach 1936–1939 pracował jako nauczyciel, poprzednio związał się z Komunistycznym Związkiem Młodzieży Wiejskiej. Podczas II wojny światowej współpracował z Robotniczą Partią Polskich Socjalistów, Stronnictwem Ludowym „Wola Ludu” i Polską Partią Robotniczą. Działał w ruchu oporu (Stronnictwo Ludowe „Roch”, Bataliony Chłopskie); więziony na Pawiaku. Po wojnie działał w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici” (m.in. wiceprezes zarządu głównego). W latach 1946–1948 pracownik naukowo-dydaktyczny Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi, Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu (1951–1952), a w latach 1948–1956 w Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie (w latach 1950–1951 prorektor uczelni). W latach 1956–1964 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Wieś Współczesna”, w latach 1959–1970 pracował w SGGW, pracował również w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie.