Leon Kmiotek, ps. „Dołęga”, „Pomian” (ur. 4 kwietnia 1889 w Rosku, pow. Czarnków, zm. 15 lipca 1942 we Wrocławiu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, w czasie okupacji niemieckiej założyciel Wielkopolskiej Organizacji Wojskowej, a następnie komendant Wojska Ochotniczego Ziem Zachodnich.
Życiorys Urodził się 4 kwietnia 1889 we wsi Rosko, w rodzinie Stanisława, rolnika, i Katarzyny z domu Ryżek. Ukończył gimnazjum w Poznaniu i zawodową szkołę górniczą w Westfalii. Pracował w kopalniach jako sztygar i działał w polskich organizacjach robotniczych. W 1910 powołany został do armii niemieckiej.
Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do westfalskiego 17 pułku piechoty. W maju 1915 ranny dostał się do niewoli rosyjskiej. W styczniu 1916 uciekł z niewoli. Po powrocie zgłosił chęć wstąpienia do Legionów Polskich, lecz werbunek został wstrzymany. Został wysłany na front zachodni. Brał udział w powstaniu wielkopolskim (1918–1919) i wojnie polsko-bolszewickiej (1919–1920). Pełnił służbę w 67 pułku piechoty w Brodnicy. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1225. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku ożenił się z Melanią (ur. 1892). Później został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku.