Bazujące na nich myśliwce pionowego startu i lądowania Jak-38 miały jednak bardzo ograniczone możliwości, co ograniczało uniwersalność okrętów. thumb|upright|Adm. Siergiej Gorszkow, w latach 1956–1985 uznawany za twórcę oceanicznych zdolności WMF SSSR Rozwój okrętów lotniskowych i lotnictwa pokładowego w Związku Radzieckim był logicznym następstwem zmiany charakteru radzieckich sił morskich, z nastawionych na obronę przed amerykańskimi rakietowymi okrętami podwodnymi przenoszącymi pociski balistyczne, na ochronę własnych strategicznych okrętów podwodnych, a ostatecznie na projekcję własnej siły w konfrontacji z amerykańskimi siłami morskimi na oceanachPaul Fontenoy: Aircraft Carriers, s. 134–136.. Mimo wysiłków admirała Siergieja Gorszkowa, radzieckie siły morskie odgrywały rolę drugoplanową, podrzędną wobec Armii Radzieckiej oraz Wojsk Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego. Toteż – nie licząc sił podwodnych – rozwój radzieckiej marynarki wojennej następował powoli i nie był priorytetem dla mocarstwa lądowego. Poprzez to, idea jeszcze bardziej rozbudowanej marynarki miała ograniczone wsparcie polityczne Biura Politycznego KC KPZR.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Admirał Fłota Sowietskogo Sojuza Kuzniecow · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.