W drugim dziesięcioleciu swego istnienia (1929–1939) Polski Związek Narciarski kontynuował politykę licznych kontaktów międzynarodowych. Czołówka zawodników polskich startuje w zimowych igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata w konkurencjach klasycznych i zjazdowych. Niektórzy z nich startowali zarówno w konkurencjach klasycznych, jak i zjazdowych. Przykładem takiej wszechstronności narciarskiej był przede wszystkim Bronisław Czech, który np. na Olimpiadzie w Garmisch-Partenkirchen w 1936 roku, bierze udział w biegu zjazdowym, w slalomie do kombinacji alpejskiej, biegu na 18 km, w kombinacji klasycznej, skokach otwartych i biegu rozstawnym 4x 10 km. Dzięki Bronisławowi Czechowi i Stanisławowi Marusarzowi, a także innym zawodnikom i zawodniczkom, Polskę zalicza się w tym okresie do czołowych krajów narciarskich Europy.
W lutym 1938 roku na Kongresie FIS w Helsinkach jednogłośną uchwala powierzono Polskiemu Związkowi Narciarskiemu organizację Mistrzostw Świata. Zawody, w których startowało 500 zawodników i zawodniczek z 13 krajów, zostały przeprowadzone w lutym 1939 roku w Zakopanem. W programie uwzględniono zarówno konkurencje klasyczne, jak i zjazdowe.
1939–1945