Formalnie kopalnia została zorganizowana w 1769 roku, gdy zaczęło obowiązywać wydane 5 czerwca 1769 roku przez króla Prus Fryderyka II Wielkiego prawo górnicze dla Śląska i hrabstwa kłodzkiego, regulujące przynależność własnościową kopalin, prowadzenie robót poszukiwawczych i eksploatacyjnych oraz organizację przedsiębiorstw zajmujących się wydobyciem (kopalń). Aby spełnić wymagania nowego prawa, sprowadzono z Westfalii specjalistów: dwóch sztygarów i dwóch górników. Kopalnię, należącą do 1945 roku do książąt pszczyńskich, nazwano Emanuelssegen (Błogosławieństwo Emanuela), od imienia jednego z członków rodziny książęcej.
Początkowo węgiel sprzedawano w najbliższej okolicy. Wraz ze wzrostem wydobycia próbowano znaleźć nowe rynki. Już w 1771 roku zawieziono węgiel z kopalni w celach reklamowych aż do Wrocławia, gdzie dominował węgiel ze starszych kopalni wałbrzyskich i noworudzkich. W 1772 roku miały miejsce pierwsze zorganizowane protesty górników. Przez 2 lata (1780–1782) pracował w kopalni Emanuelssegen Johann Christian Ruberg, który w 1792 roku wynalazł technologię wytapiania cynku z galmanu. Na przełomie wieków kopalnia miała już kilkanaście szybów, a w 1808 roku wydrążono pierwszą sztolnię do odwadniania kopalni oraz transportu węgla pod ziemią. W 1815 roku kopalnia miała już 30 szybów.