Ustawa o reorganizacji Indian ( – IRA, zwana też Wheeler-Howard Act) – ustawa Kongresu USA z 18 czerwca 1934 roku, stwarzająca nowe – obowiązujące zasadniczo do dziś – podstawy prawne, organizacyjne i finansowe autonomicznego funkcjonowania grup tubylczych Amerykanów (czyli plemion indiańskich USA i – częściowo – tubylczych społeczności Alaski), określająca ich uprawnienia oraz relacje z władzami.
Status Indian amerykańskich przed rokiem 1934 IRA była zasadniczym zwrotem w dotychczasowych dziejach Indian i historii „indiańskiej” polityki władz federalnych USA, które: od ponad stu lat – tj. od czasu podjęcia w latach 1831–1832 przez Sąd Najwyższy USA kluczowych decyzji w sprawach Indian – uznawały indiańskie plemiona za wewnętrzne narody zależne (ang. dependent domestic nations); w 1871 roku zaprzestały zawierania traktatów z plemionami Indian Ameryki Północnej (czyli traktowania ich jak podmiotów prawa międzynarodowego), zawierając odtąd z indiańskimi wodzami jedynie umowy niższego rzędu, a jednocześnie nie uznając Indian za obywateli USA; w 1887 roku ustawą o powszechnym podziale ziemi (ang.